Penso que era algo parecido ó que son agora, ainda que cunha mente moito máis estreita e coas cousas ainda menos claras.
Disfrutei dun día estupendo cunha das persoas máis especiais do mundo.
... be different








Se muestran los artículos pertenecientes al tema autora.

Chapter 1: The new toy.
Lenore, "The Cute Little Dead Girl" is a fictional character created by Roman Dirge, inspired by the poem "Lenore", by Edgar Allan Poe. Lenore has appeared in several comic books by Dirge, and was featured in a set of 26 short flash movies.
The comic tells of the adventures of the title character, Lenore, a 10 year-old undead girl who lives in a mansion with her friend Ragamuffin. She died from pneumonia the first time, was embalmed and buried and came back for some reason.
The primary focus of the graphic novel is dark humor, with many of the stories having amusing twist endings. Common themes are the reinvention of children’s songs, games, and nursery rhymes to something more macabre, and subverting all sorts of pop culture icons and cultural figures into topics of dark comedy. In one story, for instance, Lenore accidentally kills the Easter Bunny.
While Lenore’s actions often result in the death or injury to those around her, and in various forms of chaos, she is not a malicious character, and often thinks she is doing good...

Every morning in Africa, a gazelle wakes up. It knows it must run faster than the fastest lion or it will be killed. Every morning a lion wakes up. It knows it must outrun the slowest gazelle or it will starve to death. It doesn’t matter, whether you are a lion or a gazelle. When the sun comes up, you better start running.

Sigo detrás del famoso hueso que se me resiste más que nunca. El pasado sábado 23 pilló una ventaja yo diría que insalvable, pero trataré de no rendirme hasta que lo pierda de vista definitivamente. Es lo que pasa cuando, aún siendo tortuga, una se echa a descansar como si fuera liebre... (me encantan las siestas!!) Bueno, a lo mejor no es del todo exacto eso del "descanso"; quizás más bien tardé en arrancar motores. De modo que con problemas de tiempo aunque no lo parezca... Sin embargo, debo tener una dependencia tal de este blog, que por mucho que lo intente y me haya empeñado en despedirme, NADA, OYE! Que tengo que acabar volviendo...
Además de este rollo que no importa a nadie, quería informar de que abrimos en verano, tanto aquí como en el blog de lenguas de mis alumnos (algunos de ellos probablemente ya "ex", aunque a partir de septiembre compartiremos grandes momentos en el recreo!!). Por si alguien todavía no conoce este último blog (aunque lo dudo, porque no paro de publicitarlo), ahí dejo el enlace para que no se olviden ustedes de visitarlo!

Q: What is a Honeymoon Salad?
A: Lettuce alone without any dressing.

Por si alguien se sorprende al no ver nuevas entradas... en este momento empieza mi arduo intento de persecución de un sabroso hueso, lo que significa que sólo puedo atender a la administración de un blog, y doy absoluta prioridad al blog de lenguas de mis queridos alumnos y alumnas: un lugar que os invito a visitar. Por supuesto que volveré en cuanto pueda, pero mientras seguiré entrando aquí con frecuencia para actualizar enlaces y responder a posibles comentarios.

mmmmm...
This is a story about four people
named Everybody, Somebody, Anybody and Nobody.
There was an important job to be done
and Everybody was sure that Somebody would do it.
Anybody could have done it, but Nobody did it.
Somebody got angry about that, because it was Everybody's job.
Everybody thought Anybody could do it,
but Nobody realized that Everybody wouldn't do it.
It ended up that Everybody blamed Somebody
when Nobody did what Anybody could have done.

(Listen)
Things have come to a pretty pass
Our romance is growing flat,
For you like this and the other
While I go for this and that,
Goodness knows what the end will be
Oh I don't know where I'm at
It looks as if we two will never be one
Something must be done:
You say either and I say either,
You say neither and I say neither
Either, either
Neither, neither
Let's call the whole thing off.
You like potato and I like potahto
You like tomato and I like tomahto
Potato, potahto,
Tomato, tomahto.
Let's call the whole thing of
But oh, if we call the whole thing off
Then we must part
and oh, if we ever part, then that might break my heart.
So if you like pyjamas
and I like pyjahmas,
I'll wear pyjamas
and give up pyajahmas
for we know we need each other so
we better call the whole thing off
let's call the whole thing off.
You say laughter and I say larfter
You say after and I say arfter
Laughter, larfter
after arfter
Let's call the whole thing off,
You like vanilla and I say vanella
you saspiralla, and I saspirella
vanilla vanella
chocolate strawberry
let's call the whole thing of
but oh if we call the whole thing of
then we must part
and oh, if we ever part,
then that might break my heart.
So if you go for oysters
and I go for ersters
I'll order oysters
and cancel the ersters
f

Now a new year is here and new challenges come to our minds...
1. Never compromise your integrity for anyone or anything.
2. Don't try to be all things to all people. Learn to say no politely and pleasantly , but immediately and firmly.
3. Never wait for something to happen; make it happen! Do it now!
4. Do not be overwhelmed by the tasks before you. Don't try to do everything; just do something.
5. To accomplish your objective, first begin. Secondly, concentrate exclusively on the project at hand. Third, don't stop.
6. Let circumstances dictate your priorities; let priorities determine your actions.
7. Focus your efforts on the root of the problem. Don't expend energy on peripheral issues that are not crucial to producing results.
8. For maximum effectiveness, do only what you do best and let others do the rest.
9. Concentrate on long-term, permanent solutions rather than stop gap measures.
10. Don't waste time telling people what you are doing or what you are going to do. Results have a way of informing the world.
11. Don't make promises you can't keep; once made, keep them.
12. Don't be tempted to take the easy way out. Have the self-discipline to do the right thing rather than the instinctive thing.
13. Don't become lax; play every point as though it were matching point.
14. You are not through until you have dotted all the I's and crossed all the T's.
15. Avoid premature celebrations. You are not through till the check has cleared the bank

El uso cotidiano de las ya no tan nuevas tecnologías está llegando a convertirse en el más extraño de mis vicios y afecta a mi visión de las cosas de un modo que empieza a rozar lo surrealista... ¿A qué viene esto? Leyendo un artículo publicado por Kaka recordé cómo, en más de una ocasión, tras arrepentirme de haber tomado determinadas decisiones, o de perderme una u otra experiencias interesantes, intenté recurrir a la tecla de deshacer, y, al no encontrarla ante mis ojos por no haber sido todavía inventado un ordenador de la vida, pensé inmediatamente en el botón de rebobinar en un mando inexistente que controlaría mis (nuestras) acciones.
Sin embargo creo que todo esto conduce a algo positivo: tras asumir de forma equivocada que tengo el poder de dar marcha atrás en el tiempo, llego a olvidar mis inseguridades, a correr "riesgos", y finalmente, algunas veces, a meterme en "problemas"; pero es que luego paso a comprobar que estos problemas hay que afrontarlos y que incluso (oh, qué descubrimiento!) pueden tener solución; en el caso de que no la tengan, siempre está la opción de continuar con la aventura aprendiendo a caminar detrás de esa puerta que acabo de abrir y manteniendo la esperanza de que en cualquier momento todavía pueda encontrarme con las más agradables de las sorpresas.

Hace unos días publicaba una entrada dedicada a la película ¿Qué se está cociendo? (What's cooking?), en la que la acción se desarrolla el "Día de Acción de Gracias" (o sea, justamente hoy). La semana pasada disfruté viendo la película Chocolat, y esto me hizo recordar que otras producciones como El festín de Babette y Como agua para chocolate las puedo incluir también en una lista que lleve por título "I enjoyed this film". ¿Será pura coincidencia o es que una de mis debilidades resulta ser el "cine gastronómico"? Si es así, lo acabo de descubrir...
Ahora mismo no recuerdo más películas (que yo haya visto) dentro de este género; así que si queréis ampliar vosotros la relación de títulos y comentar qué os parecieron no os cortéis...

...se debería vivir del revés:
Se debería empezar muriendo y así ese trauma está superado.
Luego te despiertas en una residencia mejorando día a día.
Después te echan de la residencia porque estás bien y lo primero que haces es cobrar tu pensión.
Luego en tu primer día de trabajo te dan un reloj de oro. Trabajas 40 años hasta que seas bastante joven como para disfrutar del retiro de la vida laboral.
Entonces vas de fiesta en fiesta, bebes, practicas el sexo y te preparas para empezar a estudiar.
Luego empiezas el cole, jugando con tus amigos, sin ningún tipo de obligación, hasta que seas bebé.
Y los últimos 9 meses te pasas flotando tranquilo. Con calefacción central, room service etc.
Y al final abandonas este mundo en un orgasmo...

I enjoyed this film. :-)
In LA's Fairfax district, where ethnic groups abound, four households celebrate Thanksgiving [23th November this year] amidst family tensions. In the Nguyen family, the children's acculturation and immigrant parents' fears collide. In the Avila family, Isabel's son has invited her estranged husband to their family dinner. Audrey and Ron Williams want to keep their own family's ruptures secret from Ron's visiting mother. In the Seelig household, Herb and Ruth are unwilling to discuss openly their grown daughter's living with her lover, Carla. Around each table, things come to a head. A gun, an affair, a boyfriend, and a pregnancy precipitate crises forcing each family to find its center.

Tal día como hoy, hace exactamente dos años, nacía esta blog. En todo este tiempo, el cuaderno de bitácora que tenéis delante ha sufrido múltiples transformaciones tanto en su estructura y aspecto externo como en sus contenidos, porque si hay algo que lo caracteriza es su condición camaleónica. Esta temporada al lado de mi diario me ha ayudado a reflexionar mucho sobre gran variedad de temas, y sobre todo a aprender a compartir estas reflexiones recibiendo mucho a cambio: vuestra participación. Aunque todavía siento que estoy dando mis primeros pasos al tiempo que experimento con distintos códigos y tipos de mensajes, cada vez me encuentro más segura y con ganas de continuar con esta reflexión colectiva de la que tanto aprendo. Así que gracias a todos los que leéis y escribís en esta humilde página, porque sois vosotros quienes la alimentáis y por lo tanto permitís que esté viva!! FELICIDADES!!

"El psiquiatra me ha dicho que para acabar con la ansiedad en el trabajo me busque un hobby...
y a ver dónde encuentro yo ahora uno de esos enanos de la "Tierra Media" de los cojones..."


O blog-compañeiro Kaká convidoume a participar neste interesante meme das identificacións, de xeito que agora vos toca a vós colaborar (se tedes tempo, claro). Por se alguén non sabe como funciona isto, aclaro que o único que tendes que facer é indicar quen vos invitou a participar, respostar, e convidar a outras 5 persoas... Por suposto que pode participar quen quera ainda que non estea na seguinte lista, e a xente que non ten blog pode enviarme as respostas por correo electrónico, que xa me encargo eu de incluílas aquí cun enlace. Non hai escaqueo posible.
Se fora un mes: xullo.
Se fora un día da semana: venres.
Se fora un momento do día: a hora da sesta (zzZZzZZZzzz…)
Se fora un planeta: Saturno.
Se fora un animal: xoaniña, que é moi riquiña.
Se fora un moble: unha cama.
Se fora unha bebida: zume de froitas.
Se fora un instrumento musical: os bongoes.
Se fora unha froita: uva
Se fora unha canción: nada de baladas.
Se fora unha asinatura: calquera se é creativa.
Se fora unha parte do corpo: o ombreiro.
Se fora un obxecto: unha cuncha.
Se fora unha comida: polbo á feira.
Se fora un personaxe animado: a Pantera Rosa.
Se fora un número: 4.
Se fora un coche: mini.
Se fora unha cidade: Santiago de Compostela.
Se fora unha dor: a dorna polbeira (para pesca-lo polbo e cociñalo á feira).
(... continúa)

Bueno, queridas y queridos participantes de mi página, como veis mi blog ha decidido hacerse un pequeño cambio de look después de meses sin pasar por el salón de belleza. Entre las novedades, para quien no se haya dado cuenta, están:
- un contador del número de personas que están leyendo la página en ese momento. Probablemente siempre veréis lo mismo: 1 persona(s) riquiña(s) leyendo a Mariña; si por casualidad aparece el número 2, es casi seguro que soy yo la otra persona y que estaré dándole duro al colorete;
- un precioso reloj primaveral (por si no llegaba el aburrido que todos tenemos en nuestras pantallas), que por supuesto va a juego con los títulos de la página y de las entradas;
- información del tiempo en Santiago de Compostela;
- un contador de las visitas a la página desde hace unos días (la inmensa mayoría mías);
- imágenes que contienen enlaces a otras páginas; y
- un michiño (en la esquina superior izquierda de la página -a veces tarda un poquito en salir, porque estará haciendo alguna trastada por ahí) que si le pulsas con el cursor una vez, te acompañará a todas partes, y si le vuelves a pulsar se volverá a mi lado... 

Navegando por la red me encontré con este espacio que me gustó bastante. En él puedes dibujar tus creaciones animadas; tampoco hace falta ser un increíble artista para pasarlo bien poniendo a prueba tu capacidad imaginativa. Yo, por ejemplo, hice una flor cutrilla, pero es MI FLOR; además dejé un mensajito dedicado especialmente a aquellas personas a las que las claves para salir de los agobios que incluí hace unas semanas en un post no llegaron a funcionar del todo. Claro que nada tienen que ver con esta obra de arte...
Os animo a que hagáis las vuestras y guardéis la dirección para ponerla en vuestros blogs o aquí en un comentario; a mí me pareció muy divertido...
Ah! También me tiré un buen rato haciendo un dibujo con mucho cariño para Chichiño:
(haz click sobre la foto)

O meu blog-compañeiro Kaká devolveume a pelota e invitoume a continuar este meme que pode ser ben gracioso; non teño problema ningún en deixar 5 estranos costumes, máis que nada porque son unha maniática de cuidado (podería poñer unha lista mooooi longa). A verdade é que me fixo moita ilusión o feito de que contara conmigo entre as persoas elexidas. GRAZAS!
Invitoume a xogar: kaká
Normas: A primeira persoa en participar redacta unha entrada titulada "5 estranos costumes", e as persoas invitadas a participar deben facer o propio no seu blog respectivo, indicando claramente quen lle invitou e incluíndo estas normas.
Ao final, debedes escoller a 5 novas persoas para invitalas a que continuen co meme, poñendo os seus nomes e un link ás súas bitácoras, sen esquecer deixar un comentario nos seus blogs lembrándolles que están entre os afortunados elexidos e que se informen do asunto no voso blog.
Os meus 5 estranos costumes:
1. Teño que ter o material para escribir do meu estudio clasificado por cores: lápices nun sitio, bolis negros por outro, bolis azúis por outro, vermellos por outro e outros coloríns distintos xuntos. Estúpido.
2. Góstame ter as portas pechadas alá onde estea. Penso que é porque me da certa seguridade (como se fose unha tartaruga na súa cunchiña).
3. Cando vou a unha cafetería góstame estar de espaldas á parede, non a outras mesas. Penso que isto tamén me da seguridade.
4. Nunca miro ós ollos cando me están a falar (miro ós beizos). Non teño problemas para oir ben, pero penso que vou entender mellor o que me din, e mirar ós ollos desconcéntrame.
5. Non podo comer un número impar de galletas ou de outros alimentos pequenos: teñen que ser dúas ou catro (así me poño!). Estou intentando correxilo.
Invito a participar a... (polo de agora somentes poño catro: quero pensar ben o que me falta)
Mónica
Ramo
Andresito
Dieguito
Se calquera que non teña blog quere deixar os seus 5 estranos costumes nun comentario, adiante!!

Una canción de Gloria Gaynor; porque espero que nada ni nadie os haga sentir que tenéis que esconderos o cambiar: "you are what you are", esa es la esencia que debéis conservar siempre y respetar de los demás. Algo que tendremos que asumir para luego poder conseguir que lo entiendan nuestros futuros alumnos: apreciar la diversidad personal, condición indispensable para apreciar la diversidad social y de este modo poder lograr una verdadera situación de plurilingüismo y multiculturalidad. Ay! si supiera cómo introducir sonidos en mi blog... (todo se andará)
"I am what I am
I am my own special creation
So come take a look
Give me the hook
Or the ovation
It’s my world
That I want to have a little pride in
My world
And it’s not a place I have to hide in
Life’s not worth a damn
Till you can say
I am what I am
I am what I am
I don’t want praise I don’t want pity
I bang my own drum
Some think it’s noise I think it’s pretty
And so what if I love each sparkle and each bangle
Why not try to see things from a different angle
Your life is a shame
Till you can shout out I am what I am
I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck
Sometimes the ace sometimes the deuces
It’s one life and there’s no return and no deposit
One life so it’s time to open up your closet
Life’s not worth a damn till you can shout out
I am what I am
I am what I am
And what I am needs no excuses
I deal my own deck sometimes the ace sometimes the deuces
It’s one life and there’s no return and no deposit
One life so it’s time to open up your closet
Life’s not worth a damn till you can shout out
I am what I am
I am I am I am good
I am I am I am strong
I am I am I am worthy
I am I am I belong
I am
I am
Who whoooo etc.
I am
I am I am I am useful
I am I am I am true
I am I am somebody
I am as good as you
Yes I am"

Transformación de una palabra haciéndola que se parezca a otra con la que se relaciona por su significado.
En mi casa hay la buena/mala/indiferente costumbre de tratar de recoger aquellas palabras de etimología popular que se escuchan por ahí adelante (nos parece algo muy curioso, además de gracioso); el problema es que la mayoría de las veces no se apuntan, y se acaban olvidando... En este post trataré de ir dejando todas aquellas con las que me encuentre, y si se os ocurre alguna (aunque no tenga la característica necesaria de relacionarse por el significado) podéis incluirla en un comentario. Por ahora sólo tengo cuatro palabrejas, supongo que sabéis a qué se refieren todas...
andalia
mondarina
áltico
biática

A pesar de que he dejado bien clara mi opinión acerca de la ley antitabaco en otro post, este mensaje es de agradecimiento a todos los fumadores de la facultad, por haber empezado con tan buen pie y respetar (al menos en lo que yo he podido comprobar) todos los espacios. ¡¡QUE SIGA ASÍ!!

A pesar de que no me gusta demasiado la fiesta de fin de año (explico más o menos el porqué en otro de mis blogs), yo, por si acaso, sigo distintos rituales tradicionales de todos los países: me como dátiles e higos, tomo una tapita de lentejas antes de la cena (es que las que hace mi madre están...) y, por supuesto, me zampo las doce uvas de rigor con las que nunca tengo problemas (hasta el momento, claro). Bueno, en el fondo no estoy pensando en que todo esto trae buena suerte: supongo que simplemente hace más divertida la noche, aunque veremos si me río tanto al acabar las fiestas...
Como he leído por Internet, desde los inicios del Imperio Romano, enero estaba dedicado al dios bifronte Janus, que mira hacia delante y hacia atrás: al año que se va y al principio del que viene, por eso le representaban con dos rostros, uno barbudo y viejo y el otro jovencito. Los romanos invitaban a comer a los amigos y se intercambiaban miel con dátiles e higos para que pasase el sabor de las cosas y que el año que empezase fuese dulce. Esta vieja costumbre romana fue poco a poco entrando en Europa, donde con la misma finalidad venturosa comenzaron a ofrecerse lentejas, de las que se dice que propician la prosperidad económica del año que empieza. En la Edad Media la Iglesia trató de oponerse a las viejas costumbres, pero no consiguió extirpar la atmósfera disipada de la noche de San Silvestre, que se mantuvo como la última isla pagana de las doce noches navideñas (las comprendidas entre la Navidad y la Epifanía), que la Iglesia consideraba como periodo de renovación para mejorar el año venidero. La cena de Nochevieja, el 31 de diciembre, empezó a convertirse en una festividad de moda desde principios del siglo XX; y en España, la tradición de despedir con uvas el año parece ser que data de 1909.

Chateando con un amigo esta tarde, surgió en la conversación el tema del problema que tenemos muchos de los que pertenecemos a mi generación, la de aquellas personas que rondamos los treinta, con titulaciones, idiomas, decenas de cursos,... pero sin trabajo. Casualmente él había leído hacía unos días un artículo muy bueno en El País que describía a la perfección este fenómeno. ¡Gracias Secun!
Hoy estoy muy contenta porque estos días tuve más de una visita en mi blog. Ayer por la mañana me encontré con un comentario de alguien (y aún por encima experto en estos temas de las TICs: sekeirox ) que no pertenece a mi entorno cercano, lo cual "me llena de orgullo y satisfacción" y agradezco infinito (conseguir vender a un desconocido y no exclusivamente a tus familiares y amigos las rifas de la cesta de Navidad del colegio es como una inyección de adrenalina). Además, esta mañana algunas compañeras mías que empiezan a adentrarse en esto de los blogs por medio de la asignatura de NN.TT. también se dieron un paseíto por ella. Invito a la persona que vuelva a entrar a dejar cualquier opinión (acepto todo tipo de críticas) o incluso un simple saludo, y por supuesto no olvideis anotar la dirección de vuestro blog si es que ya empezasteis a trabajar en él. ¡¡GRACIAS A TODAS/OS!!
Llegó el final del cuatrimestre, se han acabado las clases, pero ahora vienen los exámenes (nooooooooo). Bueno, yo no lo tengo tan crudo como otros compañeros que han cogido decenas de asignaturas, y les coincide un examen tras otro; pero aún así, lo paso fatal porque me pongo muy nerviosa por preparados que los tenga.
marinhagslathotmaildotcom

Soy Mariña García San León (y la otra que sale en la foto, nítida, es Olalla); soy licenciada en la titulación de Filología Inglesa y diplomada en la titulación de Maestra, Especialidad de Lenguas Extranjeras, ambas carreras estudiadas en la Universidad de Santiago de Compostela. Ahora mismo ejerzo como profesora de Inglés y Gallego en distintos niveles de Educación Primaria y colaboro como "observadora" en el grupo de investigación Observatorio Atrium Linguarum - Primer Premio "Sello Europeo (European Label) 2006". Este weblog en un principio tenía como objetivo presentar la evolución del trabajo realizado en la asignatura de Nuevas Tecnologías Aplicadas a la Educación (2º curso de la diplomatura a la que acabo de hacer referencia), así como mi percepción y opiniones sobre lo que iba aprendiendo en la misma. Luego siguió creciendo en muchas otras direcciones hasta convertirse en lo que tienes ahora mismo delante de tus ojos. Espero que la información que presento te sea de utilidad, y me gustaría que dejaras cualquier comentario que se te ocurra.